Prolog

Destiny Bailey przyglądała się dokładnie lustrzanemu odbiciu. Swoje włosy, w kolorze, który jej mama nazywa popielatym, uwiązała w wysokiego koka. Nie miała makijażu, jedynie usta pomalowała bezbarwną pomadką.

-Nie jesteś już dzieckiem Des-wyszeptała do siebie. Dotknęła swoich wystających kości policzkowych, które zdecydowanie były jej ulubionym elementem całej twarzy, zaraz po pełnych ustach, które tata żartobliwie nazywał "całuśnymi". Następnie przestudiowała każdy kolejny skrawek swojej buzi i doszła do wniosku, że ani trochę się nie zmieniła. Jej wyraz twarzy, przez uniesione kąciki ust, wciąż sprawiał wrażenie zawsze szczęśliwej i uśmiechniętej. W oczach nadal można było dostrzec ten figlarny błysk. Policzki bez zmian były lekko pyzate, chociaż Destiny była bardzo szczupła. Może i miała siedemnaście lat, ale wciąż wyglądała na dziesięć.

-Destiny!-usłyszała z dołu głos taty, który wyrwał ją z zamyślenia. Zbiegła po ciężkich, poczerniałych od starości i skrzypiących schodach, po czym weszła do przestrzennej kuchni.

Przy dębowym stole siedziała pięćdziesięcioletnia kobieta, która na widok swojej córki poderwała się z krzesła i rzuciła jej w ramiona. Kilka sekund później ojciec Destiny dołączył do zbiorowego uścisku, który był częstym zwyczajem tej rodziny. Destiny była bardzo blisko ze swoimi rodzicami, którzy byli jej jedynymi prawdziwymi przyjaciółmi i ufała im bezgranicznie. Rozmawiała z nimi o wszystkim i o niczym, zawsze czuła się rozumiana.

-Wszystkiego najlepszego kochanie!-zawołała mama, oderwała się od niej i sięgnęła po tort stojący na blacie, na którym paliły się dwie świeczki w kształcie cyfr- "1" i "7".

-Nasza mała dziewczynka jest już dorosłą kobietą...-powiedział łysiejący, niezbyt wysoki mężczyzna ponownie ściskając córkę. Destiny wydawało się, że się wzruszył.

-Dziękuję...-wydukała jedynie, czując, jak w jej oczach gromadzą się łzy.

Szybko pomyślała o życzeniu, które wymyśliła już wcześniej: "żeby wszystko było tak, jak teraz" i zdmuchnęła świeczki. Mama zabrała się za krojenie upieczonego przez siebie czekoladowego tortu i wszyscy zasiedli przy stole. Po krótkiej chwili atmosfera panująca w kuchni diametralnie się zmieniła. W ułamek sekundy rozbawione twarze rodziców Destiny, jak na niesłyszalny dla niej sygnał, przybrały poważny i lekko zmartwiony wyraz. Spojrzeli po sobie niepewnie.

-Kochanie, masz już 17 lat...-tata pociągnął nosem-Postanowiliśmy spełnić twoje największe marzenie i sprzedać ten dom, aby mieć pieniądze na wspaniałą uczelnię w Londynie. My z mamą wynajęliśmy już małe mieszkanie w centrum miasta.-wyrecytował jakby z pamięci na jednym wydechu.

Wtedy Destiny poczuła, jak jej serce zamiera. Otworzyła zdumiona usta. Czy to zły sen? Największe marzenie?! Halo, jej największym marzeniem było sprzedanie tego cholernego domu i wyprowadzenie się stąd razem z nimi! Wiedziała, że to nie możliwe, bo rodzice kochali ten czternastowieczny dom dziedziczony przez ich rodzinę od pokoleń. Ona wręcz przeciwnie-nienawidziła tego odludnego miejsca. Do najbliższego sklepu mieli stąd 1,5 km, a od centrum dzieliły ich 3. Żadnych sąsiadów, dróg czy jakichkolwiek oznak życia-tylko gęsty bór. Ale w tym momencie, kiedy przed oczami stanęła jej wizja przyszłości poza rodzinnym domem, poczuła ukłucie w sercu i żal.

Nie była w stanie wydusić z siebie nawet pojedynczego dźwięku.

Mama westchnęła, tata poruszył się na krześle:

-To twój prezent urodzinowy.

Prezent?! To ma być prezent?

Po policzkach spłynęły jak wodospady strumienie gorących łez.

-Nie róbcie tego, błagam...-wyjąkała.

Mama chwyciła jej dłoń leżącą na stole.

-Już za późno kochanie. Za dwa dni wprowadzają się tu nowi właściciele, a ty masz jutro rano lot do Anglii.-powiedziała równie smutnym głosem, co jej mina.

-Jak... jak mogliście? Bez mojej zgody? Nawet nie spytaliście mnie, co o tym sądzę! I Anglia? To... przecież tak daleko!-co kilka słów robiła przerwy na złapanie oddechu i otarcie łez wpływających do ust.

-My też nie...-zaczęła mama, ale tata chwycił jej ramię. Spojrzała na niego i odczytała z jego twarzy coś, co było dla niej wystarczająco jasnym rozkazem natychmiastowego zamilknięcia. Pokiwała głową ze zrozumieniem, unikając wzroku Destiny.

-Musimy dbać o twoje wykształcenie, a w Walii nie ma tak dobrych uczelni, jak ta, do której jedziesz. Tak będzie najlepiej.-oświadczył stanowczym głosem tata, ale w jego oczach widziałam, że sam nie wierzy w to, co mówi.

Najlepiej? Dla kogo? Dla jej rodziców duszących się w ciasnej kawalerce czy dla niej osamotnionej w Anglii?

-Proszę... nie róbcie tego, nie chcę takiego prezentu...

Miała nadzieję, że to wszystko okaże się snem... albo żartem. Mama wstała i wyszła z kuchni. Wiedziałam, że płacze.

-Tato...

Pokręcił stanowczo głową.

-Postanowione.-oświadczył głosem nie znoszącym sprzeciwu.

Wyszedł. Magia urodzinowego życzenia nie wystarczyła.