Chapter #1. Rozdział #1.

Destiny usiadła na ogromnej walizce położonej na łóżku i po raz ostatni rozejrzała się po swoim pokoju. Wyglądał tak, jakby nikt nie mieszkał w nim od wieków. Biurko zawsze przepełnione kartkami powyrywanymi ze szkicownika było teraz zupełnie puste. Z tablicy korkowej zniknęły wszystkie dyplomy, rysunki i fotografie. W miejscach plakatów na ścianach pozostały tylko prostokątne ślady, ciemniejsze od wypłowiałej farby.

Ciekawe, kto teraz zamieszka w tym pokoju? Może jakaś miła dziewczyna w jej wieku, która również będzie uwielbiać rysować i nienawidzić tego miejsca? Albo wysportowany chłopak, który zastawi cały pokój bieżniami i innymi przyrządami do ćwiczeń, który co noc będzie wymykać się tym oknem na imprezy?

Drzwi uchyliły się. Mama wsunęła głowę do pokoju i rozejrzała się.

-Gotowa?

Destiny pokiwała głową bez entuzjazmu i wstała. Chwyciła uchwyt walizki, ale mama delikatnie dotknęła jej ramienia.

-Chodźmy do samochodu, tata się tym zajmie.-oświadczyła spokojnie i objęła ją ramieniem. Destiny miała ochotę wybuchnąć płaczem (co nie byłoby czymś nowym, bo przepłakała pół nocy, drugie pół się pakowała), wtulić się w matkę i nie puścić, dopóki nie pozwoli jej zostać z nimi. Ale była już dorosła. Dorośli tak nie postępują.

Droga na lotnisko minęła nadzwyczaj spokojnie. Dopiero kilka kilometrów przed parkingiem mama Destiny zaczęła powtarzać w kółko to, co mówiła od wczorajszego ranka.

-Dyrektor Elizabeth Forebs, wysoka, szczupła blondynka, będzie czekać na ciebie na miejscu z karteczką z twoim imieniem. Nie panikuj, jeśli od razu jej nie zauważysz, bo na lotnisku na pewno będą tłumy. Spokojnie się rozejrzyj, ona będzie tam stać i czekać. Pamiętaj, że zawsze możesz zwrócić się do niej z prośbą o pomoc. Na pewno ją polubisz. I szkoła też ci się spodoba. Bądź pilną uczennicą i przestrzegaj regulaminu. I dzwoń do nas czasami.

O ile to w ogóle możliwe była jeszcze bardziej zdenerwowana od Destiny. A ją naprawdę zżerał stres. Na samą myśl o tych wszystkich kilometrach, które będą dzielić ją od rodziców, o tym okropnym małym mieszkaniu w centrum bez dostępu do natury i nowej szkole, dostawała białej gorączki.

Przed odprawą tacie Destiny również udzieliło się zdenerwowanie. Zaczął szukać nie wiadomo czego po kieszeniach i pocić się. Dopiero kiedy przyszła kolej na bagaż jego córki rodzice zaczęli ją ściskać i całować.

-Kochamy cię córeczko, pamiętaj.

-To dla twojego dobra.

Destiny Bailey stała na ogromnym lotnisku z całej siły ściskając uchwyt walizki. Wśród setek kartek z napisami w różnych językach, nie mogła odnaleźć swojego imienia. Dopiero po kilkunastu minutach, kiedy na lotnisku zrobiło się luźniej, dostrzegła skrawek papieru z ręcznie wypisanymi słowami "Destiny Bailey". Westchnęła z ulgą i zerwała się z miejsca. Biegła w kierunku wciąż zanikającej wśród stosu makulatury karteczki, taszcząc za sobą masywną walizkę z całą zawartością jej pokoju. Kiedy właścicielkę tabliczki i Destiny dzieliły zaledwie centymetry, ujrzała jej twarz. Była delikatnie zarysowana i promienna. Elizabeth miała wąskie usta. Swoim lśniącym, puszystym włosom pozwoliła swobodnie opaść na szczupłe ramiona, tworząc piękne fale.

Kobieta w granatowej sukience za kolano i czarnym sweterku wpatrywała się w Destiny swoimi okrągłymi, błękitnymi oczami.

-Witaj, Destiny.-wyciągnęła w jej kierunku drobną dłoń z zadbanymi paznokciami.

-Dzień dobry.-Destiny uścisnęła rękę kobiety.

-Rodzice na pewno już poinformowali cię, że mam na imię Elizabeth Forebs i jestem dyrektorem Felton Academy. Miło mi cię poznać.-W ogromnym granatowym kamieniu zawieszonym na złotym łańcuszku na jej szyi odbiło się światło jednej z lamp.

-Mi również miło panią poznać.

Na jej twarzy zagościł jeszcze szerszy i jeszcze pewniejszy uśmiech.

-Och, mów mi Elizabeth, moja droga. Chciałabym być z moimi podopiecznymi jak najbliżej. Chodźmy do mojego samochodu.-sięgnęła po walizkę Destiny.-Pozwól mi się tym zająć.

Na jej twarz wstąpił grymas. Przez chwilę Destiny miała wrażenie, że zapyta "coś ty tam spakowała, dziewczyno?!", ale sekundę później dyrektorka znów się uśmiechała. Z lekkością pociągnęła za sobą walizkę. Wyszły na przepełniony ludźmi parking. Do wyjazdu z niego stał już korek złożony z przynajmniej 40 samochodów. Elizabeth westchnęła ciężko.

-Mam nadzieję, że nie jesteś bardzo głodna, bo niestety będziemy musiały trochę tu poczekać.-rzuciła przez ramię i chociaż Destiny nie widziała jej twarzy, była pewna, że się uśmiecha.

Pokręciła głową, ale przypomniwszy sobie, że dyrektorka jej nie widzi, rzuciła szybko "nie", które okazało się bardziej suche i nieprzyjemnie, niżeli by chciała. Gdy doszły do jej do jej samochodu-białego Jaguara, bardzo starego, Destiny pomyślała, że kompletnie nie pasuje do tak eleganckiej osoby. Destiny wślizgnęła się na miejsce pasażera.

-Cieszę się, że nie musiałam przypominać ci o zapięciu pasów.-dyrektorka posłała jej szeroki uśmiech. Elizabet odpaliła warczący silnik Jaguara. W środku pachniało dymem z kubańskich cygar. Kilka lat temu do ojca Destiny przyszedł właściciel fabryki, w której pracuje, i poczęstował go takim cygarem. Tata był nim strasznie zachwycony i zawsze, kiedy wracał późno z pracy i mama pytała go, po co tak haruje, on odpowiadał, że po to, aby było stać go na kubańskie cygara.

Destiny poczuła się bardzo nieswojo, siedząc obok obcej kobiety, w mieście i kraju, w którym jest po raz pierwszy.

Destiny w ciszy obserwowała przejeżdżające obok samochody, kiedy Elizabeth poinformowała ją, że niestety dziś nie udają się na wycieczkę krajoznawczą, ponieważ potrzebna jest już w szkole.

Pół godziny później dyrektorka zaparkowała Jaguara pod restauracją "Villa Rosa".

Weszły do środka i zajęły miejsce przy oknie.

-Co zjesz złotko?-spytała Elizabet unosząc wzrok znad karty-Musisz być bardzo głodna po podróży...

Faktycznie, Destiny była strasznie głodna, ale uświadomiła to sobie dopiero teraz. Pospiesznie otworzyła swoją kartę dań i wybrała pierwszy lepszy zestaw.

-Poproszę spaghetti bolognese i herbatę.-starała się, aby jej głos był grzeczny i pewniejszy, niż naprawdę się czuła.

Kobieta uśmiechnęła się i pokiwała głową. Gestem przywołała kelnerkę.

-Dzień dobry. Poprosimy dwie herbaty, spaghetti bolognese i... omlet jajeczny. I może jeszcze dwa desery lodowe.-posłała kelnerce uśmiech, a ta podziękowała i odeszła.

-Nie trzeba było...

-Och, przestań chudzino!

Felton Academy znajdowało się we wschodniej Anglii, w miejscowości Langefield, 30 km od Norwich. Dość gęsty las liściasty otaczał wysokie, grube mury z szarych płyt kamiennych. Szeroka, żwirowa droga prowadziła prosto przed wysoką, żelazną bramę, która rozsunęła się ukazując trzy, masywne, renesansowe budowle-dwie wąskie i jedną najszerszą i najwyższą po środku. Wszystkie wyłożone były jasnoszarymi płytami kamiennymi i stały od siebie w odległościach kilkudziesięciu metrów. Tworzyły półkole wokół ogromnej, mającej około 30 m2 fontanny, przyciągającej wzrok na samym początku. W lewym dolnym rogu, prawie aż do samej bramy, rozciągał się jeszcze jeden podłużny budynek, a po prawej stronie, na drugim końcu posiadłości, kolejny identyczny. Jaguar zaparkował na umownym parkingu za trzema budynkami.

Destiny była zachwycona. Czuła się tak, jakby cofnęła się kilkaset lat wstecz.

-Trochę tego dużo, co?-głos Elizabeth wyrwał ją z oszołomienia.-Chodź, oprowadzę cię. -wysiadły z auta i stanęły obok wielkiej fontanny, która pomieściłaby 100 osób-Budowle pochodzą z XVII w. Zostały wybudowane na polecenie hrabiego Fredrico. Od samego początku służyły jako budynki szkolne.-uśmiechnęła się.-Tutaj mieszkają nauczyciele-wskazała na budynek, przy którym zaparkowały-A ten na drugim końcu to sypialnie uczniów, dziewczynki na dole, chłopcy na górze. Chcemy dać wam jak najwięcej swobody, stąd ta odległość. Ale w trosce o wasze bezpieczeństwo, po ciszy nocnej, kilku nauczycieli dyżuruje na korytarzach.

Destiny oparła się o fontannę. Przedstawiała kilkumetrową kobietę bujnych kształtów, półnagą, okrytą jedynie szeroką chustą. Wzrokiem podążała za dzbanem, który trzymała w dłoniach, i z którego wąskim strumieniem leciała woda.

-To jest budynek główny-Wskazała na ten największy-na dole jest jadalnia i sala balowa, a na górze świetlica i biblioteka. Ten budynek naprzeciwko akademika, nazywany przez uczniów "A", to kilkanaście sal lekcyjnych. Po prawej stronie przy drzwiach jest także mój gabinet, przyjdź jeśli tylko będziesz czegoś potrzebować. Budynek "B" po prawej stronie to również tylko sale lekcyjne.

Z każdym kolejnym słowem dyrektorki zachwyt Destiny wzrastał.

Telefon Elizabeth wydał cichy dźwięk. Spojrzała na ekran i schowała go z powrotem do kieszeni sweterka.

Prolog

Destiny Bailey przyglądała się dokładnie lustrzanemu odbiciu. Swoje włosy, w kolorze, który jej mama nazywa popielatym, uwiązała w wysokiego koka. Nie miała makijażu, jedynie usta pomalowała bezbarwną pomadką.

-Nie jesteś już dzieckiem Des-wyszeptała do siebie. Dotknęła swoich wystających kości policzkowych, które zdecydowanie były jej ulubionym elementem całej twarzy, zaraz po pełnych ustach, które tata żartobliwie nazywał "całuśnymi". Następnie przestudiowała każdy kolejny skrawek swojej buzi i doszła do wniosku, że ani trochę się nie zmieniła. Jej wyraz twarzy, przez uniesione kąciki ust, wciąż sprawiał wrażenie zawsze szczęśliwej i uśmiechniętej. W oczach nadal można było dostrzec ten figlarny błysk. Policzki bez zmian były lekko pyzate, chociaż Destiny była bardzo szczupła. Może i miała siedemnaście lat, ale wciąż wyglądała na dziesięć.

-Destiny!-usłyszała z dołu głos taty, który wyrwał ją z zamyślenia. Zbiegła po ciężkich, poczerniałych od starości i skrzypiących schodach, po czym weszła do przestrzennej kuchni.

Przy dębowym stole siedziała pięćdziesięcioletnia kobieta, która na widok swojej córki poderwała się z krzesła i rzuciła jej w ramiona. Kilka sekund później ojciec Destiny dołączył do zbiorowego uścisku, który był częstym zwyczajem tej rodziny. Destiny była bardzo blisko ze swoimi rodzicami, którzy byli jej jedynymi prawdziwymi przyjaciółmi i ufała im bezgranicznie. Rozmawiała z nimi o wszystkim i o niczym, zawsze czuła się rozumiana.

-Wszystkiego najlepszego kochanie!-zawołała mama, oderwała się od niej i sięgnęła po tort stojący na blacie, na którym paliły się dwie świeczki w kształcie cyfr- "1" i "7".

-Nasza mała dziewczynka jest już dorosłą kobietą...-powiedział łysiejący, niezbyt wysoki mężczyzna ponownie ściskając córkę. Destiny wydawało się, że się wzruszył.

-Dziękuję...-wydukała jedynie, czując, jak w jej oczach gromadzą się łzy.

Szybko pomyślała o życzeniu, które wymyśliła już wcześniej: "żeby wszystko było tak, jak teraz" i zdmuchnęła świeczki. Mama zabrała się za krojenie upieczonego przez siebie czekoladowego tortu i wszyscy zasiedli przy stole. Po krótkiej chwili atmosfera panująca w kuchni diametralnie się zmieniła. W ułamek sekundy rozbawione twarze rodziców Destiny, jak na niesłyszalny dla niej sygnał, przybrały poważny i lekko zmartwiony wyraz. Spojrzeli po sobie niepewnie.

-Kochanie, masz już 17 lat...-tata pociągnął nosem-Postanowiliśmy spełnić twoje największe marzenie i sprzedać ten dom, aby mieć pieniądze na wspaniałą uczelnię w Londynie. My z mamą wynajęliśmy już małe mieszkanie w centrum miasta.-wyrecytował jakby z pamięci na jednym wydechu.

Wtedy Destiny poczuła, jak jej serce zamiera. Otworzyła zdumiona usta. Czy to zły sen? Największe marzenie?! Halo, jej największym marzeniem było sprzedanie tego cholernego domu i wyprowadzenie się stąd razem z nimi! Wiedziała, że to nie możliwe, bo rodzice kochali ten czternastowieczny dom dziedziczony przez ich rodzinę od pokoleń. Ona wręcz przeciwnie-nienawidziła tego odludnego miejsca. Do najbliższego sklepu mieli stąd 1,5 km, a od centrum dzieliły ich 3. Żadnych sąsiadów, dróg czy jakichkolwiek oznak życia-tylko gęsty bór. Ale w tym momencie, kiedy przed oczami stanęła jej wizja przyszłości poza rodzinnym domem, poczuła ukłucie w sercu i żal.

Nie była w stanie wydusić z siebie nawet pojedynczego dźwięku.

Mama westchnęła, tata poruszył się na krześle:

-To twój prezent urodzinowy.

Prezent?! To ma być prezent?

Po policzkach spłynęły jak wodospady strumienie gorących łez.

-Nie róbcie tego, błagam...-wyjąkała.

Mama chwyciła jej dłoń leżącą na stole.

-Już za późno kochanie. Za dwa dni wprowadzają się tu nowi właściciele, a ty masz jutro rano lot do Anglii.-powiedziała równie smutnym głosem, co jej mina.

-Jak... jak mogliście? Bez mojej zgody? Nawet nie spytaliście mnie, co o tym sądzę! I Anglia? To... przecież tak daleko!-co kilka słów robiła przerwy na złapanie oddechu i otarcie łez wpływających do ust.

-My też nie...-zaczęła mama, ale tata chwycił jej ramię. Spojrzała na niego i odczytała z jego twarzy coś, co było dla niej wystarczająco jasnym rozkazem natychmiastowego zamilknięcia. Pokiwała głową ze zrozumieniem, unikając wzroku Destiny.

-Musimy dbać o twoje wykształcenie, a w Walii nie ma tak dobrych uczelni, jak ta, do której jedziesz. Tak będzie najlepiej.-oświadczył stanowczym głosem tata, ale w jego oczach widziałam, że sam nie wierzy w to, co mówi.

Najlepiej? Dla kogo? Dla jej rodziców duszących się w ciasnej kawalerce czy dla niej osamotnionej w Anglii?

-Proszę... nie róbcie tego, nie chcę takiego prezentu...

Miała nadzieję, że to wszystko okaże się snem... albo żartem. Mama wstała i wyszła z kuchni. Wiedziałam, że płacze.

-Tato...

Pokręcił stanowczo głową.

-Postanowione.-oświadczył głosem nie znoszącym sprzeciwu.

Wyszedł. Magia urodzinowego życzenia nie wystarczyła.