Rozdział #2. Chapter #2.

Destiny przez chwilę opierała się o swoją walizkę i wpatrywała się w miejsce, gdzie zniknęła dyrektorka. Próbowała uporządkować sobie wszystko w głowie, kiedy usłyszała czyjeś szybkie kroki za plecami. Gwałtownie odwróciła głowę i ujrzała za sobą chłopaka w jej wieku. Wysoki, bardzo szczupły, wręcz żylasty blondyn z twarzą całą w piegach i włosach opadających na czoło, szedł w jej kierunku. Był ubrany w czarne spodnie i burgundowy sweterek zakładany przez głowę, spod którego wystawał biały kołnierzyk. W ręku trzymał otwarty plecak. Zatrzymał się 10 centymetrów przed nią.

-Cześć.

-Cześć. Jestem Destiny.-powiedziała dość głośno i pewnie, bardziej niż mogłaby się po sobie spodziewać.

-Lucas Fitzpatrick. Jesteś tutaj nowa, prawda?-spytał, a po chwili dodał szybko-Przepraszam, to niegrzeczne z mojej strony, nie powinienem...

-Tak. Przyjechałam z Walii.

Pokiwał głową ze zrozumieniem i zastanowił się chwilę nad czymś. Destiny przyjrzała się tarczy na jego lewej piersi, przedstawiającą szachownicę i literki "FA", otoczone dwoma potężnymi skrzydłami.

-To dziwne, Elizabeth nigdy nie przyjmowała uczniów w środku semestru.

Destiny po raz pierwszy zastanowiła się nad tą kwestią i wydało się jej to bardzo podejrzane. Był środek listopada.

Nagły, chłodny podmuch wiatru wyrwał ją z zamyślenia. Jej szalik zatańczył w powietrzu i przykleił się jej do twarzy.

-Faktycznie, dość nietypowe...

Chłopak spojrzał na swoje stopy, a następnie jego zielone oczy przeniosły się na walizkę.

-Pomóc ci z tym? Dobrze, że mieszkasz na parterze.

Destiny uśmiechnęła się z nadzieją, że wszyscy uczniowie Felton Academy są tak mili. Lucas chwycił jej walizkę za rączkę i wtaszczył na kilka stopni prowadzących do wejścia do korytarza. Był szeroki, ciemna kamienna podłoga połyskiwała w słabych promieniach słońca wpadających przez otwarte dwuskrzydłowe, ciężkie drzwi. Przez duże okna wpadało wiele światła. Na jasnych kamiennych ścianach zwisały kinkiety do złudzenia przypominające pochodnie oraz stare obrazy w grubych, brązowych ramach. Po obu stronach korytarza, w niewielkich odległościach od siebie, znajdowały się drzwi. Wszystkie były takie same-ciemnobrązowe ze złotymi klamkami. Sprawiały wrażenie ciężkich i solidnych. U góry były wypisane złotą farbą numery.

-Jaki masz numer pokoju?

-114.

Lucas szedł przed Destiny i ciągnął za sobą jej walizkę. Przeszedł jakieś 50 metrów prosto, a następnie na rozdwojeniu zakręcił w prawo i ich oczom ukazał się identyczny korytarz.

-Profesor Oleyson poprosił mnie, abym zabrał sprawdziany dla naszej klasy, bo jest chory i nie będzie mógł sam nam ich dostarczyć.-powiedział i zatrzymał się pod drzwiami nr 114.-To tutaj.

Drzwi wyglądały jak pozostałe.

-Dzięki. Mam nadzieję, że wszyscy są tu tak mili jak ty.-Destiny wypowiedziała słowa, które krążyły jej w głowie odkąd poznała Lucasa. Modliła się, żeby nie zabrzmiało to, jakby z nim flirtowała, ale on chyba tak właśnie to zrozumiał. Na jego bladą twarz wstąpił rumieniec, szybkim ruchem odgarnął włosy z czoła.

-Obawiam się, że nie wszyscy byliby w stanie wciągnąć tu twoją walizkę.-zaśmiał się krótko-Nie ma sprawy.

Ruszył w głąb korytarza. Destiny przyjrzała się obrazowi, który wisiał między jej drzwiami i pokoju 115. Była to replika znanego obrazu Sandra Botticelli z 1485 roku, „Narodziny Wenus”. Destiny z nieznanych powodów bardzo lubiła ten obraz, dlatego uznała jego obecność tutaj za dobry znak.

-Przygotuj się Destiny, teraz to będzie twój nowy dom. Spędzisz tu lata.-powiedziała do siebie, oddychając głęboko.

Ściany pokoju były w kolorze jasnego błękitu, stały pod nimi dwa łóżka. Na jednym z nich, przykrytym brązową pościelą, leżała sterta ubrań, kilka czasopism i ipod. Drugie, w białej, trochę szpitalnej pościeli, było zupełnie opustoszałe. Prawdopodobnie należało teraz do Destiny. Na podłodze leżała biała wykładzina, a na niej porozrzucane ubrania. Pod dużym oknem, typowym dla renesansowych budowli, stały dwa złączone biurka z drewnianymi krzesłami. Na szerokim parapecie stał niewielki kaktus w czerwonej doniczce. Dwie szafy stały naprzeciwko łóżek, złączone tak, jak biurka.

Pokój był całkiem spory i przytulny. W powietrzu unosił się zapach drogich perfum, których flakoniki stały na etażerce obok łóżka współlokatorki Destiny.

-Oby była miła-powiedziała do siebie Destiny, jak to miała w nawyku, gdy w pobliżu nikogo nie było.

Destiny wypakowała swoją walizkę w kilka minut. Ostatnim elementem, mającym sprawić, by poczuła się w Felton Academy jak w domu, było rodzinne zdjęcie. Destiny skorzystała z okazji, że jest jeszcze sama i zadzwoniła do rodziców.

-Halo?

-Cześć, mamo.

-Cześć, kochanie, jak minęła ci droga? Nie miałaś problemu z odnalezieniem Elizabeth?-troskliwy ton głosu mamy sprawił, że Destiny zrobiło się cieplej na sercu.

-Bardzo dobrze, przespałam cały lot. A Elizabeth znalazłam bez problemu. Szkoła też wydaje się fajna.-uspokoiła matkę.

-Nawet nie masz pojęcia, jak się cieszę. Poznałaś już kogoś? Czy twoja współlokatorka jest miła?

-Oni mają jeszcze zajęcia. Na razie poznałam tylko chłopaka, który pomógł mi wnieść walizkę. A co u was?-Destiny miała nadzieję, że usłyszy, iż kupcy domu rozmyślili się i zrezygnowali.

-Czekamy jeszcze na nowych właścicieli, ale jesteśmy już prawie spakowani. Chcą jeszcze dziś zobaczyć dom-jej głos posmutniał. Destiny wiedziała, jak bardzo cierpią z powodu sprzedaży. Zapadła cisza w słuchawce.-O, właśnie przyjechali!-zawołała mama z przejęciem-Trzymaj się kochanie, bardzo cię kochamy!

-Ja was też, ucałuj tatę.

Dopiero po zakończeniu rozmowy Destiny usłyszała gwar na korytarzu. Widocznie zajęcia się już skończyły.

Wysoka dziewczyna, o szczupłej twarzy, pełnych ustach i lekko zadartym nosie, wparowała do pokoju.

-O, cześć!-zawołała wesoło, rzucając swoją brązową torebkę z frędzlami na swoje łóżko.-Wybacz ten bałagan, trochę zaspałam.

Jej kasztanowe, długie loki opadały swobodnie na ramiona, utrzymywane jedynie szeroką, czarną opaską. Miała dość mocny makijaż-oczy podkreśliła czarną kredką, a policzki różem. Była piękna.

-Cześć. Nazywam się Destiny Bailey, przyjechałam z Walii.

Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko, odsłaniając swoje śnieżnobiałe zęby. Zdjęła swój burgundowy, rozpinany sweterek, który również przeleciał cały pokój i wylądował na łóżku. Została w białej koszuli na długi rękaw i czarnej, plisowanej spódniczce przed kolano.

-No przecież wiem!-zawołała wesoło-oczekuję na ciebie od 12 godzin! Ja jestem Ewelyn Bench.-odwróciła się plecami i zaczęła przerzucać swoje ubrania na łóżku. Chwilę potem szukała czegoś między kartkami czasopism.

-Pomóc ci w czymś?-spytała Destiny, próbując ukryć zakłopotanie. Nigdy nie była dobra w poznawaniu nowych ludzi.

-Kurczę! Elizabeth dała mi dla ciebie jakieś kartki, ale gdzieś je posiałam.-uniosła głowę znad magazynu i uśmiechnęła się przepraszająco. Za chwilę zaczęła przetrząsać swoje biurko.-Znalazłam.

Ewelyn podała Destiny plik sfatygowanych kartek. Jedna z nich była nawet przedarta.

-No nie, na pewno zrobiłam na tobie beznadziejne pierwsze wrażenie! Wyszłam na spóźnialską bałaganiarę!

Destiny uśmiechnęła się maksymalnie zakłopotana. Chciała pocieszyć koleżankę, ale nie wiedziała jak. Powiedziała tylko krótkie: „No co ty, wcale tak nie uważam.”

Ewelyn odpowiedziała wdzięcznym usmiechem i zaczęła składać swoje ubrania.

-Masz świetny styl-powiedziała w końcu Destiny, siedząc na łóżku. Długo zbierała się w sobie, by się odezwać.

Takie markowe ciuchy, jakie posiadała Ewelyn Destiny podziwiała jedynie w czasopismach.

-Już cię lubię!

Po przeczytaniu regulaminu, rozkładu zajęć i sal lekcyjnych oraz kilku innych informacji, Destiny dotarła do listy podręczników, które na czas roku szkolnego musi wypożyczyć oraz lektur.

-Chyba powinnam udać się do biblioteki.-rzuciła niby swobodnie.

-Jest na drugim piętrze w budynku głównym. Pójść z tobą?

-Dzięki, nie musisz.-odpowiedziała. Chciała się trochę rozejrzeć i pomimo że bardzo chciała zaprzyjaźnić się z Ewelyn, potrzebowała teraz pobyć trochę sama. Jak za starych czasów, które dobiegły końca kilka godzin temu.

Destiny wyszła z pokoju. Na korytarzu kręciło się kilka dziewczyn, które bacznie ją obserwowały i szeptały między sobą. Czuła się jak intruz. Co jakiś czas ktoś trzaskał drzwiami i śmiał się. Starając się nie biegnąć, ale iść jak najszybszym krokiem, na jaki ją stać, wyszła z akademika.

Poczuła na twarzy lodowaty wiatr. Na dziedzińcu kręciło się kilkoro uczniów, spuściła wzrok i usiłując nie rzucać się w oczy weszła do budynku głównego. Po otworzeniu drzwi Destiny znalazła się w jadalni, która była ogromna i jasna z powodu wielu okien. Na środku stał długi, prostokątny stół nakryty ciężkim białym obrusem. Kilkanaście kelnerek krzątało się wkoło niego. Po prawej stronie były szerokie, kamienne schody. Na górze wybrała drzwi z napisem „Biblioteka” i weszła do środka.

-Dzień dobry!-krzyknęła, rozglądając się za bibliotekarką. W środku pachniało kurzem. Nie doczekała się odpowiedzi, więc weszła głębiej między regały sięgające do samego sufitu i wydające ciągnąć się w nieskończoność.-Halo?

Nic. Wzięła oddech. Może w tej szkole ufają uczniom aż tak bardzo, że nie zapisują, kto co wypożycza? Destiny odnalazła w kieszeni spodni listę książek do odnalezienia.

„Romeo i Julia”, „Szkarłatna litera”, „Przygody szeryfa Holmesa”. Kilka podręczników.

Destiny bez przekonania przejrzała niedokładnie najniższe półki regału, przy którym stała. Postanowiła wspiąć się na ruchomą drabinę i przeszukać półki bliżej sufitu. Stanęła na piątym stopniu i zaczęła przeglądać tytuły: "PS. Kocham cię","Miłość – łatwo powiedzieć","Do ostatniej łzy", wzdychała coraz ciężej z każdą upływającą minutą.

-Okej, czyli tutaj mamy same romansidła. A co jest wyżej?-szepcząc to do siebie weszła jeden stopień wyżej.

„Dlaczego pandy to wymierający gatunek?”

-Mogę ci jakoś pomóc?

Destiny usłyszała za sobą czyiś głos, na którego dźwięk aż podskoczyła. Zachwiała się na drabinie. Puściła drabinę i poczuła, jak spada, kiedy poczuła czyjeś lodowate ręce na swojej tali. Złapała równowagę i chwyciła mocno drabinę, po czym przyparła do niej całym ciałem, biorąc kilka głębokich oddechów, zanim odważyła się otworzyć oczy.

-Spokojnie.-usłyszała.

Wzięła jeszcze jeden głęboki oddech i zeszła z drabiny. Wtedy jej oczom ukazała się twarz chłopaka. Szczupła, z ostro zarysowaną szczęką. Miał blond włosy postawione do góry, przystrzyżone przy skroniach, wąskie usta i duże, brązowe oczy. Był nieziemsko przystojny, toteż na wspomnienie jego dłoni na swojej tali Destiny lekko się zarumieniła.

-Przepraszam... myślałam, że nikogo tu nie ma.-zaczęła bez sensu się tłumaczyć-Gdzie jest pani bibliotekarka?

-Nie ma.-usta blondyna wygięły się w figlarnym uśmiechu.

Destiny wydała z siebie cichy dźwięk rozczarowania, na myśl, że będzie musiała uporać się ze znalezieniem książek zupełnie sama.

-A... gdzie jest?-jej głos nadal lekko drżał.

-Wyszła. Teraz ja tu sprawuję władzę. Porządkuję tematycznie książki w czwartym regale.-odpowiedział, a uśmiech nie schodził z jego twarzy.

-To jakaś twoja pasja?-spytała nadal nieśmiało.

Popatrzył na nią prawie z litością.

-Żartujesz? To moja kara.

Destiny zawstydziła się jeszcze bardziej. Spojrzała na swoją kartkę, którą wciąż trzymała zgniecioną w lewej dłoni.

-Co tam masz?-zapytał po chwili, spoglądając na kawałek papieru w jej ręce.

-Lista książek, które muszę wypożyczyć-jej głos wydał jej się w miarę naturalny. Prawdopodobnie fakt, iż blondyn nie wziął jej jeszcze za wariatkę i nie uciekł, trochę ją ośmielił.

-Och, no tak, to ty jesteś tą nową uczennicą z Walii.

Zastanowiła się czy wszyscy tutaj wiedzieli już o jej przyjeździe?

-Nauczyciele uprzedzili nas, że do naszej grupy dołączy nowy członek.-kontynuował.

-Waszej grupy?

Pokiwał głową, ale najwyraźniej nie miał zamiaru jej bardziej wtajemniczać.

-Mogę zobaczyć?-wyciągnął rękę, w którą Destiny natychmiast włożyła swoją listę, starając się nie dotknąć przypadkiem jego dłoni. Przyjrzał się jej i podrapał się w brodę w zamyśleniu.-Nie ten rząd.-odpowiedział po chwili-Lektury obowiązkowe są na pierwszym regale. Podręczniki też.-poszedł do innego rzędu regałów. Nadal trzymając jej listę zaczął przeszukiwać regał, wyciągając z niego kolejno książki i bez słowa jej je podając. Wtedy miała czas, żeby lepiej się mu przyjrzeć. Miał wysportowane ciało-obcisły sweterek w kolorze burgund z kołnierzykiem w serek, spod którego wystawała biała koszula, podkreślał jego mięśnie. Miał też takie same czarne spodnie jak Lucas, ale o wiele bardziej opięte. Blond włosy z tyłu miał krótko przystrzyżone, w prawym uchu miał kolczyk.

-Ta jest ostatnia.-powiedział, dokładając do jej potężnej wieży książek ostatnią.-Powodzenia.

Destiny uśmiechnęła się wdzięcznie. Z jednej strony marzyła, by już się z nim pożegnać, bo czuła się w jego towarzystwie niezwykle nieswojo, z drugiej – bała się, że już nie będzie miała okazji lepiej się z nim poznać.

-Dzięki za pomoc.-powiedziała.

-Pomóc ci z tym?-wskazał niedbale ręką na górę książek, które trzymała.

-Nie, dziękuję, poradzę sobie.-odpowiedziała, czując się wciąż zbyt niepewnie w jego towarzystwie.

-Nalegam.

-Naprawdę nie trzeba.-uśmiechnęła się, rozmawiając pierwszy raz w życiu tak długo z chłopakiem. Czy w tak krótkim czasie można się zauroczyć?

Ruszyła w stronę wyjścia z biblioteki, które przysłaniała jej wieża z książek. Że też nie pomyślała o jakiejś torbie! Nagle usłyszała trzaśnięcie drzwiami i poczuła popchnięcie do tyłu. Wypuściła książki z rąk i upadła. Rozmasowując łokieć, który podczas upadku dziwnie się wygiął, usiadła i spojrzała na dziewczynę, na którą wpadła. Stała już nad Destiny. Była ubrana w jasnoróżowe baletki i taki sam komplet jak Ewelyn, jednak guziki jej sweterka i koszuli były u góry rozpięte, ukazując kawałek jej biustu. Proste, kruczoczarne włosy spięła w koński ogon, a na uszach zawiesiła długie, srebrne kolczyki. Miała małe oczy i zadarty nos, usta wydęła w grymasie i założyła ręce na piersi.

-Patrz jak leziesz, frajerko!-wrzasnęła.

Cóż, chyba nie wszyscy są tutaj tacy mili. Brunetka wyminęła Destiny i ruszyła w głąb biblioteki.

Chapter #1. Rozdział #1.

Destiny usiadła na ogromnej walizce położonej na łóżku i po raz ostatni rozejrzała się po swoim pokoju. Wyglądał tak, jakby nikt nie mieszkał w nim od wieków. Biurko zawsze przepełnione kartkami powyrywanymi ze szkicownika było teraz zupełnie puste. Z tablicy korkowej zniknęły wszystkie dyplomy, rysunki i fotografie. W miejscach plakatów na ścianach pozostały tylko prostokątne ślady, ciemniejsze od wypłowiałej farby.

Ciekawe, kto teraz zamieszka w tym pokoju? Może jakaś miła dziewczyna w jej wieku, która również będzie uwielbiać rysować i nienawidzić tego miejsca? Albo wysportowany chłopak, który zastawi cały pokój bieżniami i innymi przyrządami do ćwiczeń, który co noc będzie wymykać się tym oknem na imprezy?

Drzwi uchyliły się. Mama wsunęła głowę do pokoju i rozejrzała się.

-Gotowa?

Destiny pokiwała głową bez entuzjazmu i wstała. Chwyciła uchwyt walizki, ale mama delikatnie dotknęła jej ramienia.

-Chodźmy do samochodu, tata się tym zajmie.-oświadczyła spokojnie i objęła ją ramieniem. Destiny miała ochotę wybuchnąć płaczem (co nie byłoby czymś nowym, bo przepłakała pół nocy, drugie pół się pakowała), wtulić się w matkę i nie puścić, dopóki nie pozwoli jej zostać z nimi. Ale była już dorosła. Dorośli tak nie postępują.

Droga na lotnisko minęła nadzwyczaj spokojnie. Dopiero kilka kilometrów przed parkingiem mama Destiny zaczęła powtarzać w kółko to, co mówiła od wczorajszego ranka.

-Dyrektor Elizabeth Forebs, wysoka, szczupła blondynka, będzie czekać na ciebie na miejscu z karteczką z twoim imieniem. Nie panikuj, jeśli od razu jej nie zauważysz, bo na lotnisku na pewno będą tłumy. Spokojnie się rozejrzyj, ona będzie tam stać i czekać. Pamiętaj, że zawsze możesz zwrócić się do niej z prośbą o pomoc. Na pewno ją polubisz. I szkoła też ci się spodoba. Bądź pilną uczennicą i przestrzegaj regulaminu. I dzwoń do nas czasami.

O ile to w ogóle możliwe była jeszcze bardziej zdenerwowana od Destiny. A ją naprawdę zżerał stres. Na samą myśl o tych wszystkich kilometrach, które będą dzielić ją od rodziców, o tym okropnym małym mieszkaniu w centrum bez dostępu do natury i nowej szkole, dostawała białej gorączki.

Przed odprawą tacie Destiny również udzieliło się zdenerwowanie. Zaczął szukać nie wiadomo czego po kieszeniach i pocić się. Dopiero kiedy przyszła kolej na bagaż jego córki rodzice zaczęli ją ściskać i całować.

-Kochamy cię córeczko, pamiętaj.

-To dla twojego dobra.

Destiny Bailey stała na ogromnym lotnisku z całej siły ściskając uchwyt walizki. Wśród setek kartek z napisami w różnych językach, nie mogła odnaleźć swojego imienia. Dopiero po kilkunastu minutach, kiedy na lotnisku zrobiło się luźniej, dostrzegła skrawek papieru z ręcznie wypisanymi słowami "Destiny Bailey". Westchnęła z ulgą i zerwała się z miejsca. Biegła w kierunku wciąż zanikającej wśród stosu makulatury karteczki, taszcząc za sobą masywną walizkę z całą zawartością jej pokoju. Kiedy właścicielkę tabliczki i Destiny dzieliły zaledwie centymetry, ujrzała jej twarz. Była delikatnie zarysowana i promienna. Elizabeth miała wąskie usta. Swoim lśniącym, puszystym włosom pozwoliła swobodnie opaść na szczupłe ramiona, tworząc piękne fale.

Kobieta w granatowej sukience za kolano i czarnym sweterku wpatrywała się w Destiny swoimi okrągłymi, błękitnymi oczami.

-Witaj, Destiny.-wyciągnęła w jej kierunku drobną dłoń z zadbanymi paznokciami.

-Dzień dobry.-Destiny uścisnęła rękę kobiety.

-Rodzice na pewno już poinformowali cię, że mam na imię Elizabeth Forebs i jestem dyrektorem Felton Academy. Miło mi cię poznać.-W ogromnym granatowym kamieniu zawieszonym na złotym łańcuszku na jej szyi odbiło się światło jednej z lamp.

-Mi również miło panią poznać.

Na jej twarzy zagościł jeszcze szerszy i jeszcze pewniejszy uśmiech.

-Och, mów mi Elizabeth, moja droga. Chciałabym być z moimi podopiecznymi jak najbliżej. Chodźmy do mojego samochodu.-sięgnęła po walizkę Destiny.-Pozwól mi się tym zająć.

Na jej twarz wstąpił grymas. Przez chwilę Destiny miała wrażenie, że zapyta "coś ty tam spakowała, dziewczyno?!", ale sekundę później dyrektorka znów się uśmiechała. Z lekkością pociągnęła za sobą walizkę. Wyszły na przepełniony ludźmi parking. Do wyjazdu z niego stał już korek złożony z przynajmniej 40 samochodów. Elizabeth westchnęła ciężko.

-Mam nadzieję, że nie jesteś bardzo głodna, bo niestety będziemy musiały trochę tu poczekać.-rzuciła przez ramię i chociaż Destiny nie widziała jej twarzy, była pewna, że się uśmiecha.

Pokręciła głową, ale przypomniwszy sobie, że dyrektorka jej nie widzi, rzuciła szybko "nie", które okazało się bardziej suche i nieprzyjemnie, niżeli by chciała. Gdy doszły do jej do jej samochodu-białego Jaguara, bardzo starego, Destiny pomyślała, że kompletnie nie pasuje do tak eleganckiej osoby. Destiny wślizgnęła się na miejsce pasażera.

-Cieszę się, że nie musiałam przypominać ci o zapięciu pasów.-dyrektorka posłała jej szeroki uśmiech. Elizabet odpaliła warczący silnik Jaguara. W środku pachniało dymem z kubańskich cygar. Kilka lat temu do ojca Destiny przyszedł właściciel fabryki, w której pracuje, i poczęstował go takim cygarem. Tata był nim strasznie zachwycony i zawsze, kiedy wracał późno z pracy i mama pytała go, po co tak haruje, on odpowiadał, że po to, aby było stać go na kubańskie cygara.

Destiny poczuła się bardzo nieswojo, siedząc obok obcej kobiety, w mieście i kraju, w którym jest po raz pierwszy.

Destiny w ciszy obserwowała przejeżdżające obok samochody, kiedy Elizabeth poinformowała ją, że niestety dziś nie udają się na wycieczkę krajoznawczą, ponieważ potrzebna jest już w szkole.

Pół godziny później dyrektorka zaparkowała Jaguara pod restauracją "Villa Rosa".

Weszły do środka i zajęły miejsce przy oknie.

-Co zjesz złotko?-spytała Elizabet unosząc wzrok znad karty-Musisz być bardzo głodna po podróży...

Faktycznie, Destiny była strasznie głodna, ale uświadomiła to sobie dopiero teraz. Pospiesznie otworzyła swoją kartę dań i wybrała pierwszy lepszy zestaw.

-Poproszę spaghetti bolognese i herbatę.-starała się, aby jej głos był grzeczny i pewniejszy, niż naprawdę się czuła.

Kobieta uśmiechnęła się i pokiwała głową. Gestem przywołała kelnerkę.

-Dzień dobry. Poprosimy dwie herbaty, spaghetti bolognese i... omlet jajeczny. I może jeszcze dwa desery lodowe.-posłała kelnerce uśmiech, a ta podziękowała i odeszła.

-Nie trzeba było...

-Och, przestań chudzino!

Felton Academy znajdowało się we wschodniej Anglii, w miejscowości Langefield, 30 km od Norwich. Dość gęsty las liściasty otaczał wysokie, grube mury z szarych płyt kamiennych. Szeroka, żwirowa droga prowadziła prosto przed wysoką, żelazną bramę, która rozsunęła się ukazując trzy, masywne, renesansowe budowle-dwie wąskie i jedną najszerszą i najwyższą po środku. Wszystkie wyłożone były jasnoszarymi płytami kamiennymi i stały od siebie w odległościach kilkudziesięciu metrów. Tworzyły półkole wokół ogromnej, mającej około 30 m2 fontanny, przyciągającej wzrok na samym początku. W lewym dolnym rogu, prawie aż do samej bramy, rozciągał się jeszcze jeden podłużny budynek, a po prawej stronie, na drugim końcu posiadłości, kolejny identyczny. Jaguar zaparkował na umownym parkingu za trzema budynkami.

Destiny była zachwycona. Czuła się tak, jakby cofnęła się kilkaset lat wstecz.

-Trochę tego dużo, co?-głos Elizabeth wyrwał ją z oszołomienia.-Chodź, oprowadzę cię. -wysiadły z auta i stanęły obok wielkiej fontanny, która pomieściłaby 100 osób-Budowle pochodzą z XVII w. Zostały wybudowane na polecenie hrabiego Fredrico. Od samego początku służyły jako budynki szkolne.-uśmiechnęła się.-Tutaj mieszkają nauczyciele-wskazała na budynek, przy którym zaparkowały-A ten na drugim końcu to sypialnie uczniów, dziewczynki na dole, chłopcy na górze. Chcemy dać wam jak najwięcej swobody, stąd ta odległość. Ale w trosce o wasze bezpieczeństwo, po ciszy nocnej, kilku nauczycieli dyżuruje na korytarzach.

Destiny oparła się o fontannę. Przedstawiała kilkumetrową kobietę bujnych kształtów, półnagą, okrytą jedynie szeroką chustą. Wzrokiem podążała za dzbanem, który trzymała w dłoniach, i z którego wąskim strumieniem leciała woda.

-To jest budynek główny-Wskazała na ten największy-na dole jest jadalnia i sala balowa, a na górze świetlica i biblioteka. Ten budynek naprzeciwko akademika, nazywany przez uczniów "A", to kilkanaście sal lekcyjnych. Po prawej stronie przy drzwiach jest także mój gabinet, przyjdź jeśli tylko będziesz czegoś potrzebować. Budynek "B" po prawej stronie to również tylko sale lekcyjne.

Z każdym kolejnym słowem dyrektorki zachwyt Destiny wzrastał.

Telefon Elizabeth wydał cichy dźwięk. Spojrzała na ekran i schowała go z powrotem do kieszeni sweterka.

Prolog

Destiny Bailey przyglądała się dokładnie lustrzanemu odbiciu. Swoje włosy, w kolorze, który jej mama nazywa popielatym, uwiązała w wysokiego koka. Nie miała makijażu, jedynie usta pomalowała bezbarwną pomadką.

-Nie jesteś już dzieckiem Des-wyszeptała do siebie. Dotknęła swoich wystających kości policzkowych, które zdecydowanie były jej ulubionym elementem całej twarzy, zaraz po pełnych ustach, które tata żartobliwie nazywał "całuśnymi". Następnie przestudiowała każdy kolejny skrawek swojej buzi i doszła do wniosku, że ani trochę się nie zmieniła. Jej wyraz twarzy, przez uniesione kąciki ust, wciąż sprawiał wrażenie zawsze szczęśliwej i uśmiechniętej. W oczach nadal można było dostrzec ten figlarny błysk. Policzki bez zmian były lekko pyzate, chociaż Destiny była bardzo szczupła. Może i miała siedemnaście lat, ale wciąż wyglądała na dziesięć.

-Destiny!-usłyszała z dołu głos taty, który wyrwał ją z zamyślenia. Zbiegła po ciężkich, poczerniałych od starości i skrzypiących schodach, po czym weszła do przestrzennej kuchni.

Przy dębowym stole siedziała pięćdziesięcioletnia kobieta, która na widok swojej córki poderwała się z krzesła i rzuciła jej w ramiona. Kilka sekund później ojciec Destiny dołączył do zbiorowego uścisku, który był częstym zwyczajem tej rodziny. Destiny była bardzo blisko ze swoimi rodzicami, którzy byli jej jedynymi prawdziwymi przyjaciółmi i ufała im bezgranicznie. Rozmawiała z nimi o wszystkim i o niczym, zawsze czuła się rozumiana.

-Wszystkiego najlepszego kochanie!-zawołała mama, oderwała się od niej i sięgnęła po tort stojący na blacie, na którym paliły się dwie świeczki w kształcie cyfr- "1" i "7".

-Nasza mała dziewczynka jest już dorosłą kobietą...-powiedział łysiejący, niezbyt wysoki mężczyzna ponownie ściskając córkę. Destiny wydawało się, że się wzruszył.

-Dziękuję...-wydukała jedynie, czując, jak w jej oczach gromadzą się łzy.

Szybko pomyślała o życzeniu, które wymyśliła już wcześniej: "żeby wszystko było tak, jak teraz" i zdmuchnęła świeczki. Mama zabrała się za krojenie upieczonego przez siebie czekoladowego tortu i wszyscy zasiedli przy stole. Po krótkiej chwili atmosfera panująca w kuchni diametralnie się zmieniła. W ułamek sekundy rozbawione twarze rodziców Destiny, jak na niesłyszalny dla niej sygnał, przybrały poważny i lekko zmartwiony wyraz. Spojrzeli po sobie niepewnie.

-Kochanie, masz już 17 lat...-tata pociągnął nosem-Postanowiliśmy spełnić twoje największe marzenie i sprzedać ten dom, aby mieć pieniądze na wspaniałą uczelnię w Londynie. My z mamą wynajęliśmy już małe mieszkanie w centrum miasta.-wyrecytował jakby z pamięci na jednym wydechu.

Wtedy Destiny poczuła, jak jej serce zamiera. Otworzyła zdumiona usta. Czy to zły sen? Największe marzenie?! Halo, jej największym marzeniem było sprzedanie tego cholernego domu i wyprowadzenie się stąd razem z nimi! Wiedziała, że to nie możliwe, bo rodzice kochali ten czternastowieczny dom dziedziczony przez ich rodzinę od pokoleń. Ona wręcz przeciwnie-nienawidziła tego odludnego miejsca. Do najbliższego sklepu mieli stąd 1,5 km, a od centrum dzieliły ich 3. Żadnych sąsiadów, dróg czy jakichkolwiek oznak życia-tylko gęsty bór. Ale w tym momencie, kiedy przed oczami stanęła jej wizja przyszłości poza rodzinnym domem, poczuła ukłucie w sercu i żal.

Nie była w stanie wydusić z siebie nawet pojedynczego dźwięku.

Mama westchnęła, tata poruszył się na krześle:

-To twój prezent urodzinowy.

Prezent?! To ma być prezent?

Po policzkach spłynęły jak wodospady strumienie gorących łez.

-Nie róbcie tego, błagam...-wyjąkała.

Mama chwyciła jej dłoń leżącą na stole.

-Już za późno kochanie. Za dwa dni wprowadzają się tu nowi właściciele, a ty masz jutro rano lot do Anglii.-powiedziała równie smutnym głosem, co jej mina.

-Jak... jak mogliście? Bez mojej zgody? Nawet nie spytaliście mnie, co o tym sądzę! I Anglia? To... przecież tak daleko!-co kilka słów robiła przerwy na złapanie oddechu i otarcie łez wpływających do ust.

-My też nie...-zaczęła mama, ale tata chwycił jej ramię. Spojrzała na niego i odczytała z jego twarzy coś, co było dla niej wystarczająco jasnym rozkazem natychmiastowego zamilknięcia. Pokiwała głową ze zrozumieniem, unikając wzroku Destiny.

-Musimy dbać o twoje wykształcenie, a w Walii nie ma tak dobrych uczelni, jak ta, do której jedziesz. Tak będzie najlepiej.-oświadczył stanowczym głosem tata, ale w jego oczach widziałam, że sam nie wierzy w to, co mówi.

Najlepiej? Dla kogo? Dla jej rodziców duszących się w ciasnej kawalerce czy dla niej osamotnionej w Anglii?

-Proszę... nie róbcie tego, nie chcę takiego prezentu...

Miała nadzieję, że to wszystko okaże się snem... albo żartem. Mama wstała i wyszła z kuchni. Wiedziałam, że płacze.

-Tato...

Pokręcił stanowczo głową.

-Postanowione.-oświadczył głosem nie znoszącym sprzeciwu.

Wyszedł. Magia urodzinowego życzenia nie wystarczyła.