Rozdział #2. Chapter #2.

Destiny przez chwilę opierała się o swoją walizkę i wpatrywała się w miejsce, gdzie zniknęła dyrektorka. Próbowała uporządkować sobie wszystko w głowie, kiedy usłyszała czyjeś szybkie kroki za plecami. Gwałtownie odwróciła głowę i ujrzała za sobą chłopaka w jej wieku. Wysoki, bardzo szczupły, wręcz żylasty blondyn z twarzą całą w piegach i włosach opadających na czoło, szedł w jej kierunku. Był ubrany w czarne spodnie i burgundowy sweterek zakładany przez głowę, spod którego wystawał biały kołnierzyk. W ręku trzymał otwarty plecak. Zatrzymał się 10 centymetrów przed nią.

-Cześć.

-Cześć. Jestem Destiny.-powiedziała dość głośno i pewnie, bardziej niż mogłaby się po sobie spodziewać.

-Lucas Fitzpatrick. Jesteś tutaj nowa, prawda?-spytał, a po chwili dodał szybko-Przepraszam, to niegrzeczne z mojej strony, nie powinienem...

-Tak. Przyjechałam z Walii.

Pokiwał głową ze zrozumieniem i zastanowił się chwilę nad czymś. Destiny przyjrzała się tarczy na jego lewej piersi, przedstawiającą szachownicę i literki "FA", otoczone dwoma potężnymi skrzydłami.

-To dziwne, Elizabeth nigdy nie przyjmowała uczniów w środku semestru.

Destiny po raz pierwszy zastanowiła się nad tą kwestią i wydało się jej to bardzo podejrzane. Był środek listopada.

Nagły, chłodny podmuch wiatru wyrwał ją z zamyślenia. Jej szalik zatańczył w powietrzu i przykleił się jej do twarzy.

-Faktycznie, dość nietypowe...

Chłopak spojrzał na swoje stopy, a następnie jego zielone oczy przeniosły się na walizkę.

-Pomóc ci z tym? Dobrze, że mieszkasz na parterze.

Destiny uśmiechnęła się z nadzieją, że wszyscy uczniowie Felton Academy są tak mili. Lucas chwycił jej walizkę za rączkę i wtaszczył na kilka stopni prowadzących do wejścia do korytarza. Był szeroki, ciemna kamienna podłoga połyskiwała w słabych promieniach słońca wpadających przez otwarte dwuskrzydłowe, ciężkie drzwi. Przez duże okna wpadało wiele światła. Na jasnych kamiennych ścianach zwisały kinkiety do złudzenia przypominające pochodnie oraz stare obrazy w grubych, brązowych ramach. Po obu stronach korytarza, w niewielkich odległościach od siebie, znajdowały się drzwi. Wszystkie były takie same-ciemnobrązowe ze złotymi klamkami. Sprawiały wrażenie ciężkich i solidnych. U góry były wypisane złotą farbą numery.

-Jaki masz numer pokoju?

-114.

Lucas szedł przed Destiny i ciągnął za sobą jej walizkę. Przeszedł jakieś 50 metrów prosto, a następnie na rozdwojeniu zakręcił w prawo i ich oczom ukazał się identyczny korytarz.

-Profesor Oleyson poprosił mnie, abym zabrał sprawdziany dla naszej klasy, bo jest chory i nie będzie mógł sam nam ich dostarczyć.-powiedział i zatrzymał się pod drzwiami nr 114.-To tutaj.

Drzwi wyglądały jak pozostałe.

-Dzięki. Mam nadzieję, że wszyscy są tu tak mili jak ty.-Destiny wypowiedziała słowa, które krążyły jej w głowie odkąd poznała Lucasa. Modliła się, żeby nie zabrzmiało to, jakby z nim flirtowała, ale on chyba tak właśnie to zrozumiał. Na jego bladą twarz wstąpił rumieniec, szybkim ruchem odgarnął włosy z czoła.

-Obawiam się, że nie wszyscy byliby w stanie wciągnąć tu twoją walizkę.-zaśmiał się krótko-Nie ma sprawy.

Ruszył w głąb korytarza. Destiny przyjrzała się obrazowi, który wisiał między jej drzwiami i pokoju 115. Była to replika znanego obrazu Sandra Botticelli z 1485 roku, „Narodziny Wenus”. Destiny z nieznanych powodów bardzo lubiła ten obraz, dlatego uznała jego obecność tutaj za dobry znak.

-Przygotuj się Destiny, teraz to będzie twój nowy dom. Spędzisz tu lata.-powiedziała do siebie, oddychając głęboko.

Ściany pokoju były w kolorze jasnego błękitu, stały pod nimi dwa łóżka. Na jednym z nich, przykrytym brązową pościelą, leżała sterta ubrań, kilka czasopism i ipod. Drugie, w białej, trochę szpitalnej pościeli, było zupełnie opustoszałe. Prawdopodobnie należało teraz do Destiny. Na podłodze leżała biała wykładzina, a na niej porozrzucane ubrania. Pod dużym oknem, typowym dla renesansowych budowli, stały dwa złączone biurka z drewnianymi krzesłami. Na szerokim parapecie stał niewielki kaktus w czerwonej doniczce. Dwie szafy stały naprzeciwko łóżek, złączone tak, jak biurka.

Pokój był całkiem spory i przytulny. W powietrzu unosił się zapach drogich perfum, których flakoniki stały na etażerce obok łóżka współlokatorki Destiny.

-Oby była miła-powiedziała do siebie Destiny, jak to miała w nawyku, gdy w pobliżu nikogo nie było.

Destiny wypakowała swoją walizkę w kilka minut. Ostatnim elementem, mającym sprawić, by poczuła się w Felton Academy jak w domu, było rodzinne zdjęcie. Destiny skorzystała z okazji, że jest jeszcze sama i zadzwoniła do rodziców.

-Halo?

-Cześć, mamo.

-Cześć, kochanie, jak minęła ci droga? Nie miałaś problemu z odnalezieniem Elizabeth?-troskliwy ton głosu mamy sprawił, że Destiny zrobiło się cieplej na sercu.

-Bardzo dobrze, przespałam cały lot. A Elizabeth znalazłam bez problemu. Szkoła też wydaje się fajna.-uspokoiła matkę.

-Nawet nie masz pojęcia, jak się cieszę. Poznałaś już kogoś? Czy twoja współlokatorka jest miła?

-Oni mają jeszcze zajęcia. Na razie poznałam tylko chłopaka, który pomógł mi wnieść walizkę. A co u was?-Destiny miała nadzieję, że usłyszy, iż kupcy domu rozmyślili się i zrezygnowali.

-Czekamy jeszcze na nowych właścicieli, ale jesteśmy już prawie spakowani. Chcą jeszcze dziś zobaczyć dom-jej głos posmutniał. Destiny wiedziała, jak bardzo cierpią z powodu sprzedaży. Zapadła cisza w słuchawce.-O, właśnie przyjechali!-zawołała mama z przejęciem-Trzymaj się kochanie, bardzo cię kochamy!

-Ja was też, ucałuj tatę.

Dopiero po zakończeniu rozmowy Destiny usłyszała gwar na korytarzu. Widocznie zajęcia się już skończyły.

Wysoka dziewczyna, o szczupłej twarzy, pełnych ustach i lekko zadartym nosie, wparowała do pokoju.

-O, cześć!-zawołała wesoło, rzucając swoją brązową torebkę z frędzlami na swoje łóżko.-Wybacz ten bałagan, trochę zaspałam.

Jej kasztanowe, długie loki opadały swobodnie na ramiona, utrzymywane jedynie szeroką, czarną opaską. Miała dość mocny makijaż-oczy podkreśliła czarną kredką, a policzki różem. Była piękna.

-Cześć. Nazywam się Destiny Bailey, przyjechałam z Walii.

Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko, odsłaniając swoje śnieżnobiałe zęby. Zdjęła swój burgundowy, rozpinany sweterek, który również przeleciał cały pokój i wylądował na łóżku. Została w białej koszuli na długi rękaw i czarnej, plisowanej spódniczce przed kolano.

-No przecież wiem!-zawołała wesoło-oczekuję na ciebie od 12 godzin! Ja jestem Ewelyn Bench.-odwróciła się plecami i zaczęła przerzucać swoje ubrania na łóżku. Chwilę potem szukała czegoś między kartkami czasopism.

-Pomóc ci w czymś?-spytała Destiny, próbując ukryć zakłopotanie. Nigdy nie była dobra w poznawaniu nowych ludzi.

-Kurczę! Elizabeth dała mi dla ciebie jakieś kartki, ale gdzieś je posiałam.-uniosła głowę znad magazynu i uśmiechnęła się przepraszająco. Za chwilę zaczęła przetrząsać swoje biurko.-Znalazłam.

Ewelyn podała Destiny plik sfatygowanych kartek. Jedna z nich była nawet przedarta.

-No nie, na pewno zrobiłam na tobie beznadziejne pierwsze wrażenie! Wyszłam na spóźnialską bałaganiarę!

Destiny uśmiechnęła się maksymalnie zakłopotana. Chciała pocieszyć koleżankę, ale nie wiedziała jak. Powiedziała tylko krótkie: „No co ty, wcale tak nie uważam.”

Ewelyn odpowiedziała wdzięcznym usmiechem i zaczęła składać swoje ubrania.

-Masz świetny styl-powiedziała w końcu Destiny, siedząc na łóżku. Długo zbierała się w sobie, by się odezwać.

Takie markowe ciuchy, jakie posiadała Ewelyn Destiny podziwiała jedynie w czasopismach.

-Już cię lubię!

Po przeczytaniu regulaminu, rozkładu zajęć i sal lekcyjnych oraz kilku innych informacji, Destiny dotarła do listy podręczników, które na czas roku szkolnego musi wypożyczyć oraz lektur.

-Chyba powinnam udać się do biblioteki.-rzuciła niby swobodnie.

-Jest na drugim piętrze w budynku głównym. Pójść z tobą?

-Dzięki, nie musisz.-odpowiedziała. Chciała się trochę rozejrzeć i pomimo że bardzo chciała zaprzyjaźnić się z Ewelyn, potrzebowała teraz pobyć trochę sama. Jak za starych czasów, które dobiegły końca kilka godzin temu.

Destiny wyszła z pokoju. Na korytarzu kręciło się kilka dziewczyn, które bacznie ją obserwowały i szeptały między sobą. Czuła się jak intruz. Co jakiś czas ktoś trzaskał drzwiami i śmiał się. Starając się nie biegnąć, ale iść jak najszybszym krokiem, na jaki ją stać, wyszła z akademika.

Poczuła na twarzy lodowaty wiatr. Na dziedzińcu kręciło się kilkoro uczniów, spuściła wzrok i usiłując nie rzucać się w oczy weszła do budynku głównego. Po otworzeniu drzwi Destiny znalazła się w jadalni, która była ogromna i jasna z powodu wielu okien. Na środku stał długi, prostokątny stół nakryty ciężkim białym obrusem. Kilkanaście kelnerek krzątało się wkoło niego. Po prawej stronie były szerokie, kamienne schody. Na górze wybrała drzwi z napisem „Biblioteka” i weszła do środka.

-Dzień dobry!-krzyknęła, rozglądając się za bibliotekarką. W środku pachniało kurzem. Nie doczekała się odpowiedzi, więc weszła głębiej między regały sięgające do samego sufitu i wydające ciągnąć się w nieskończoność.-Halo?

Nic. Wzięła oddech. Może w tej szkole ufają uczniom aż tak bardzo, że nie zapisują, kto co wypożycza? Destiny odnalazła w kieszeni spodni listę książek do odnalezienia.

„Romeo i Julia”, „Szkarłatna litera”, „Przygody szeryfa Holmesa”. Kilka podręczników.

Destiny bez przekonania przejrzała niedokładnie najniższe półki regału, przy którym stała. Postanowiła wspiąć się na ruchomą drabinę i przeszukać półki bliżej sufitu. Stanęła na piątym stopniu i zaczęła przeglądać tytuły: "PS. Kocham cię","Miłość – łatwo powiedzieć","Do ostatniej łzy", wzdychała coraz ciężej z każdą upływającą minutą.

-Okej, czyli tutaj mamy same romansidła. A co jest wyżej?-szepcząc to do siebie weszła jeden stopień wyżej.

„Dlaczego pandy to wymierający gatunek?”

-Mogę ci jakoś pomóc?

Destiny usłyszała za sobą czyiś głos, na którego dźwięk aż podskoczyła. Zachwiała się na drabinie. Puściła drabinę i poczuła, jak spada, kiedy poczuła czyjeś lodowate ręce na swojej tali. Złapała równowagę i chwyciła mocno drabinę, po czym przyparła do niej całym ciałem, biorąc kilka głębokich oddechów, zanim odważyła się otworzyć oczy.

-Spokojnie.-usłyszała.

Wzięła jeszcze jeden głęboki oddech i zeszła z drabiny. Wtedy jej oczom ukazała się twarz chłopaka. Szczupła, z ostro zarysowaną szczęką. Miał blond włosy postawione do góry, przystrzyżone przy skroniach, wąskie usta i duże, brązowe oczy. Był nieziemsko przystojny, toteż na wspomnienie jego dłoni na swojej tali Destiny lekko się zarumieniła.

-Przepraszam... myślałam, że nikogo tu nie ma.-zaczęła bez sensu się tłumaczyć-Gdzie jest pani bibliotekarka?

-Nie ma.-usta blondyna wygięły się w figlarnym uśmiechu.

Destiny wydała z siebie cichy dźwięk rozczarowania, na myśl, że będzie musiała uporać się ze znalezieniem książek zupełnie sama.

-A... gdzie jest?-jej głos nadal lekko drżał.

-Wyszła. Teraz ja tu sprawuję władzę. Porządkuję tematycznie książki w czwartym regale.-odpowiedział, a uśmiech nie schodził z jego twarzy.

-To jakaś twoja pasja?-spytała nadal nieśmiało.

Popatrzył na nią prawie z litością.

-Żartujesz? To moja kara.

Destiny zawstydziła się jeszcze bardziej. Spojrzała na swoją kartkę, którą wciąż trzymała zgniecioną w lewej dłoni.

-Co tam masz?-zapytał po chwili, spoglądając na kawałek papieru w jej ręce.

-Lista książek, które muszę wypożyczyć-jej głos wydał jej się w miarę naturalny. Prawdopodobnie fakt, iż blondyn nie wziął jej jeszcze za wariatkę i nie uciekł, trochę ją ośmielił.

-Och, no tak, to ty jesteś tą nową uczennicą z Walii.

Zastanowiła się czy wszyscy tutaj wiedzieli już o jej przyjeździe?

-Nauczyciele uprzedzili nas, że do naszej grupy dołączy nowy członek.-kontynuował.

-Waszej grupy?

Pokiwał głową, ale najwyraźniej nie miał zamiaru jej bardziej wtajemniczać.

-Mogę zobaczyć?-wyciągnął rękę, w którą Destiny natychmiast włożyła swoją listę, starając się nie dotknąć przypadkiem jego dłoni. Przyjrzał się jej i podrapał się w brodę w zamyśleniu.-Nie ten rząd.-odpowiedział po chwili-Lektury obowiązkowe są na pierwszym regale. Podręczniki też.-poszedł do innego rzędu regałów. Nadal trzymając jej listę zaczął przeszukiwać regał, wyciągając z niego kolejno książki i bez słowa jej je podając. Wtedy miała czas, żeby lepiej się mu przyjrzeć. Miał wysportowane ciało-obcisły sweterek w kolorze burgund z kołnierzykiem w serek, spod którego wystawała biała koszula, podkreślał jego mięśnie. Miał też takie same czarne spodnie jak Lucas, ale o wiele bardziej opięte. Blond włosy z tyłu miał krótko przystrzyżone, w prawym uchu miał kolczyk.

-Ta jest ostatnia.-powiedział, dokładając do jej potężnej wieży książek ostatnią.-Powodzenia.

Destiny uśmiechnęła się wdzięcznie. Z jednej strony marzyła, by już się z nim pożegnać, bo czuła się w jego towarzystwie niezwykle nieswojo, z drugiej – bała się, że już nie będzie miała okazji lepiej się z nim poznać.

-Dzięki za pomoc.-powiedziała.

-Pomóc ci z tym?-wskazał niedbale ręką na górę książek, które trzymała.

-Nie, dziękuję, poradzę sobie.-odpowiedziała, czując się wciąż zbyt niepewnie w jego towarzystwie.

-Nalegam.

-Naprawdę nie trzeba.-uśmiechnęła się, rozmawiając pierwszy raz w życiu tak długo z chłopakiem. Czy w tak krótkim czasie można się zauroczyć?

Ruszyła w stronę wyjścia z biblioteki, które przysłaniała jej wieża z książek. Że też nie pomyślała o jakiejś torbie! Nagle usłyszała trzaśnięcie drzwiami i poczuła popchnięcie do tyłu. Wypuściła książki z rąk i upadła. Rozmasowując łokieć, który podczas upadku dziwnie się wygiął, usiadła i spojrzała na dziewczynę, na którą wpadła. Stała już nad Destiny. Była ubrana w jasnoróżowe baletki i taki sam komplet jak Ewelyn, jednak guziki jej sweterka i koszuli były u góry rozpięte, ukazując kawałek jej biustu. Proste, kruczoczarne włosy spięła w koński ogon, a na uszach zawiesiła długie, srebrne kolczyki. Miała małe oczy i zadarty nos, usta wydęła w grymasie i założyła ręce na piersi.

-Patrz jak leziesz, frajerko!-wrzasnęła.

Cóż, chyba nie wszyscy są tutaj tacy mili. Brunetka wyminęła Destiny i ruszyła w głąb biblioteki.